Bonaire, Curaçao en Venlo en vice versa

April – November 2025

Met de bruiloft van Dennis en Jannell nog vers in het geheugen zetten we koers richting Bonaire. Vanuit Nederland was daar naartoe een nieuwe motor voor onze generator onderweg en hadden we een afspraak met een elektricien om de defecte motor te wisselen voor de nieuwe. De eerste uren zeilden we heerlijk op de gennaker en vingen we ons avondeten in de vorm van een heerlijke mahi mahi. Prima begin van deze tocht!

Tegen de verwachting in viel de wind helaas de eerste avond helemaal weg en kwam deze de verdere reis maar mondjesmaat terug. Van de 91,5 uur die we er uiteindelijk over hebben gedaan om Bonaire te bereiken, hebben we bijna de helft moeten motoren. Daar bovenop kwam net voor aankomst het nieuws dat de elektricien onze afspraak niet had genoteerd en lekker op Antigua aan het zeilen was. Voor de kat z’n viool hals over kop uit Saint Lucia vertrokken dus. Maar, hij hoopte een week later terug op Bonaire te zijn.

We maakten van de nood een deugd en vielen met de neus in de boter. Op 26 april viel (dit jaar op zaterdag gevierde) Koningsdag samen met de op Bonaire legendarische ‘floating party’. We haalden onze sup tevoorschijn en gingen al peddelend op pad. Voorop de sup een koelbox met bier, dan peddelende Giel en dan Marleen met een rugzak vol gehaktballetjes, kaasblokjes, nootjes, etc. Tussen de kade en diepere water was een touw gespannen. Alle gemotoriseerde bootjes achter het touw en tussen kade en touw alles wat maar blijft drijven. Het was een bonte boel van opblaasbare flamingo’s, luchtbedden, banden en sups. We knoopten onze sup aan een motorboot vast, leerden weer een hoop mensen kennen en onze Amerikaanse zeilvrienden Mitch en Delana waren er ook. Wat een fantastische happening!

Als voorbereiding op Alani’s zomerstalling op Curaçao maakten we in het kristalheldere water van Bonaire alvast het onderwaterschip vrij van pokken en andere aangroei en haalden het stormzeil naar beneden.

Eric en Karin waren met hun ’t Zeepaard inmiddels ook gearriveerd en graag lieten we hen kennismaken met Kralendijk. We liepen net door het centrum toen we door brandweerwagens met gillende sirenes werden ingehaald. De -uit meerdere verdiepingen bestaande- gigantische souvenirwinkel MG stond in brand. Door dikke rookwolken en stank moesten vrijwel alle horecazaken aan de kade worden gesloten.

Met Karin (Eric was helaas ziek), Mitch en Delana namen we op 30 april een partybus naar het oudste dorp en voormalige hoofdplaats van Bonaire, Rincon, voor de jaarlijkse Dia di Rincon. Op deze dag vieren de inwoners hun cultuur, geschiedenis en tradities en het einde van de oogstperiode. We hadden dit slaperige en nietszeggende dorp eerder bezocht maar herkenden het nu amper. Nu was het een bruisende plek met overal eet- en drinkkraampjes en een kleurrijke optocht. Uiteraard vergezeld van een enorme bak herrie uit gigantische speakers.

Na een week was wel duidelijk dat de elektricien voorlopig niet terug op Bonaire zou zijn en omdat Alani 6 mei op Curaçao uit het water gehaald zou worden, zat er niks anders op dan koers te zetten naar Curaçao. Met de nieuwe generator-motor vastgesnoerd op het achterdek.

In de 10 daaropvolgende dagen maakten we Alani klaar voor een zomer in de stalling. Bij het uit het water halen van de boot merkten we dat er bij het roer wel erg veel water bleef druppelen. We lieten het roer er voor een controle afhalen maar er werd niks geks geconstateerd. (Met de wijsheid van nu, het moment van posten van deze blog hadden we hier geen genoegen mee moeten nemen want het had een hoop ellende gescheeld. Hierover in een latere blog meer.)

Op 13 mei vlogen we naar Nederland. Heerlijk om weer een hele zomer met familie en vrienden door te brengen en te werken. Ook bestelden we nieuwe zeilen en samen met heel veel andere bootspullen stopten we deze in een krat en stuurden we deze naar Curaçao.

Troy en zijn vriendin Kyra pasten op het huis van Hans en Wilma op Curaçao en om hen daar ook nog even te zien, vloog Giel 9 september terug en hadden ze samen nog een paar fijne dagen. Marleen rondde in Venlo nog wat dingen af en vloog hem 17 september achterna.

Op Curaçao werden eerst wat schades gerepareerd. Op Guadeloupe hadden we schade aan de voorkant opgelopen (zie blog ‘tweede ronde Guadeloupe en Dominica’) en op Saint Lucia raakte de achterkant beschadigd waardoor de spiegel opnieuw moest worden gespoten.

Voor ons vertrek naar Nederland hadden we aan boord kakkerlakken gespot. Gadver! Nu zijn kakkerlakken in het Caribisch gebied de normaalste zaak van de wereld maar aan boord zijn ze niet welkom. He-le-maal niet. De maatregelen die we hadden getroffen bleken niet voldoende want we kwamen er na onze terugkomst weer een paar tegen. We verklaarden hen de oorlog. Op Curaçao kochten we speciale rookbommen. Eén of twee zouden voor de boot voldoende moeten zijn maar we wilden korte metten maken met de fuckers. We boekten een hotel voor twee nachten en zetten 3 rookbommen in de boot voor we daar naartoe vertrokken. De volgende ochtend nog eens 3 en in de avond de laatste 3.

Daarna kon de schoonmaak beginnen, we hebben geen levende kakkerlak meer kunnen ontdekken, mooi!

Uiteraard was er tussendoor tijd voor ontspanning. Het splinternieuwe marineschip Zr. Ms. Den Helder lag op Curaçao met Venlonaar Guus aan boord. Hij nodigde ons uit om een kijkje te komen nemen en daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen. Voor Giel was het een feest der herkenning want de Den Helder is een van de opvolgers van de Poolster, het bevoorradingsschip waar Giel een aantal jaren op heeft gewerkt. Ongelofelijk voor hem om te zien wat 30 jaar ontwikkeling qua techniek met zich heeft meegebracht.

Met Hans en Wilma gingen we net als vorig jaar naar het Beerfest, bezochten we een wijproeverij en barbecueden en borrelden we wat af.

Met zeilvrienden Ton en Dominique zeilden we een dag naar Fuik baai en we logeerden een nacht bij hen in hun prachtige huis op de Grote Berg. Mocht je een fantastisch onderkomen op Curaçao zoeken, dan is dit huis een absolute aanrader! www.casakikicuracao.com

Als klap op de vuurpijl nodigde Jordy ons uit voor een tocht met een onderzeeër van Substation Curaçao. Normaal gesproken is zo’n tocht een prijzige maar omdat een piloot examen deed, mochten we als proefkonijnen gratis mee, top! Substation is in het bezit van meerdere onderzeeërs die worden ingezet voor onderzoeksdoeleinden door biologen maar ook door toeristen te boeken zijn. In tegenstelling tot diepzeeduiken veranderd de druk op het lichaam niet in een onderzeeër waardoor het voor nagenoeg iedereen toegankelijk is.

Maar, na alle gezelligheid en klusserij was het uiteindelijk ook weer de hoogste tijd om op pad te gaan. Jordy en Loes hadden twee dagen vrij genomen om met ons mee naar Bonaire te zeilen. Helaas was het weer de dag van vertrek niet goed genoeg om door te varen naar Bonaire maar was het prima toeven aan het steiger bij Barbara Beach. We konden zwemmen en snorkelen dus dat was al een hele vooruitgang ten opzichte van de hete en stoffige werf van Curaçao Marine Zone.

De volgende dag was het weer niet perfect maar besloten we om het er toch op te wagen. We zouden ons nog altijd om kunnen draaien als de zee te ruw zou zijn. Gelukkig viel dat heel erg mee, konden we zelfs urenlang zeilen én kwamen een paar dolfijnen een kijkje bij ons nemen. Net voor zonsondergang kwamen we op Bonaire aan, nog even snel een rondje om de boot gezwommen voordat we gingen eten.

Door de eerste ‘verloren’ dag hadden we maar weinig tijd met Jordy en Loes op Bonaire want de volgende middag vlogen zij alweer terug naar Curaçao. In de ochtend brachten we een bliksembezoek aan Kralendijk en omdat Giel jarig was, bestelden we een paar lekkere stukken taart bij de koffie.

Na het pakken van de tassen was het alweer tijd om afscheid te nemen. Jordy en Loes gingen naar het vliegveld en wij gingen terug naar Alani om ons en de boot klaar te maken voor ons vertrek naar Sint Maarten.