De ICW, de Intracoastal Waterway

April 2026

Deze blog beginnen we met wat achtergrondinformatie over de ICW, de Intracoastal Waterway.

De ICW is een 4.800 kilometer lange, beschermde vaarroute die langs de gehele Atlantische kust van de Verenigde Staten loopt. De route begint in Key West (Florida) en eindigt helemaal in Boston (Massachusetts).

De route bestaat uit een netwerk van natuurlijke rivieren, baaien, lagunes en kunstmatige kanalen. Hierdoor kunnen schepen de woeste golven van de open Atlantische Oceaan vermijden.

De ICW is tolvrij en heeft tientallen in- en uitgangen maar schepen moeten wel rekening houden met getijden, wisselende dieptes, vele beweegbare bruggen die op vaste tijden openen en talrijke vaste bruggen met verschillende doorvaarthoogten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelden Duitse U-boten (onderzeeërs) een verwoestende rol vlak voor de Amerikaanse kust. Ze torpedeerden talloze Amerikaanse vrachtschepen op de open Atlantische Oceaan.

Om de vitale binnenlandse scheepvaart en het transport van brandstof en grondstoffen te beschermen, gaf de Amerikaanse overheid destijds de hoogste prioriteit aan het afmaken en uitdiepen van de ICW. Dankzij deze beschermde route binnendijks konden Amerikaanse vrachtschepen en duwbakken veilig goederen vervoeren, buiten het bereik van de Duitse onderzeeërs.

Aldus de ICW.

Door de diepgang en masthoogte van Alani, is de ICW voor ons helaas beperkt vaarbaar. Het enige voor ons toegankelijke stuk loopt van Fort Lauderdale tot aan West Palm Beach. Vanuit Miami moesten we naar ‘buiten’ de Atlantische Oceaan op om bij Fort Lauderdale weer naar ‘binnen’ te varen.

Na de eerste beweegbare brugopening en onderweg naar de uitgezochte ankerplek, werden we meteen met de neus op de feiten gedrukt. Volgens alle informatiekanalen zou Lake Sylvia voor ons bereikbaar moeten zijn. Zo dicht mogelijk langs de muur varen en in het open stuk wordt het water weer dieper. Met een slakkentempo voeren we langs die muur maar nèt voor het open stuk “boem”, vast. Met geen mogelijkheid kregen we Alani voor- of achteruit. Er zat niks anders op dan wachten op hoog water zodat de boot weer los zou komen. Bijna twee uur later dreven we weer en zijn achteruit exact dezelfde route langs die muur er weer uit gevaren. Geen Lake Sylvia voor ons. Na de 2e en 3e beweegbare bruggen dropten we net voor zonsondergang het anker in een diepere baai. Beter.

De volgende dag eerst maar eens op pad voor goedkope reddingsvesten. In Amerika gelden zeer strenge regels met betrekking tot dinghygebruik. Zo is het verplicht om minimaal een goedgekeurd reddingsvest per persoon, een geluidssignaal en -indien gemotoriseerd- een brandblusser en navigatielichten in het donker aan boord te hebben. Dus kochten we twee zo goedkoop mogelijke reddingsvesten (we wilden tenslotte onze dure reddingsvesten niet in de dinghy achterlaten) en een fluitje. Navigatieverlichting hadden we al en een brandblusser ging ons te ver. Hopelijk komen we daar met een controle mee weg.

In de buurt van de watersportwinkel en op zoek naar een lunchplek kwamen we langs ‘Lester’s Diner’. We konden de verleiding niet weerstaan. Een typisch klassiek Amerikaans eetcafé, jaren 50-stijl, neonverlichting, retro zithoeken en 24/7 geopend. Goed gevulde soep vooraf, biefreepjes met friet en broccoli en 2 drankjes per persoon voor $ 54 (€ 46) inclusief de in Amerika gebruikelijke fooi en het was nog lekker ook!

’s Middags gingen we Fort Lauderdale per dinghy verkennen. Fort Lauderdale staat bekend als het “Venetië van Amerika” vanwege het uitgebreide netwerk van ruim 480 kilometer aan grachten en waterwegen. Deze kanalen verbinden de huizen, restaurants en de oceaan met elkaar. We keken onze ogen uit. De ene villa groter dan de andere en van hypermoderne bouwwerken tot Mediterraanse mansions.

Het centrum van Fort Lauderdale concentreert zich rond Las Olas Boulevard waar winkels, restaurants en cafés zich afwisselen. Er omheen bevinden zich bedrijfspanden. Fort Lauderdale is wat ons betreft ook weer een verzorgde, mooie en groene stad!

In Fort Lauderdale hadden we ook afgesproken met een generator monteur. Het merk van onze generator is Fischer Panda en in Florida is de Amerikaanse tak hiervan gevestigd dus zouden eventuele onderdelen makkelijker beschikbaar moeten zijn. De monteur kwam al snel bij de boosdoener uit, een slecht werkende aandrijving. Deze werd vervangen, de generator gestart en het kreng liep en bleef lopen, zo blij! Na anderhalf jaar hadden we weer een werkende generator!

Op zaterdag namen we een Uber naar South Beach, Miami waar we met nicht Els en haar college Deniz hadden afgesproken. Zij waren voor werk in Miami en hoe leuk was het om het weekend samen door te brengen. En we vielen qua datum ook nog eens met de neus in de boter want het was Pride in Miami! We troffen elkaar aan het water waar Els en Deniz ons hadden uitgenodigd voor lunch. We werden heerlijk in de watten gelegd met mimosa’s, lekkere wijnen en een toren vol oesters, kreeft, gamba’s en krab. Niks te klagen dus!

Daarna wandelden we naar Ocean Drive waar de Pride in volle gang was. We namen een biertje bij The Palace waar drag optredens op het programma stonden. Hier werd letterlijk met geld gestrooid want stapels dollarbiljetten vlogen door de lucht om de drag queens te belonen voor hun kunsten.

We sloten de dag af op het Pride festivalterrein op het strand, wat een heerlijke dag!

De volgende dag haalden we Els en Deniz op bij het dinghydock. Na de lunch haalden we anker op om met hen een stukje ICW te varen. Fort Lauderdale is het mooist vanaf het water dus we waren blij dat we hen een stukje konden meenemen. Terug op de ankerplek borrelden we gezellig na en was het alweer tijd om afscheid te nemen.

De volgende ochtend haalden we vroeg anker op met bestemming West Palm Beach via de ICW. De ICW, wat een bizar stukje wereld. Kilometers lang de ene gigantische villa naast de andere. Wat een uitzicht hadden we die hele dag! We videobelden met beide setjes ouders om hen mee te laten genieten van deze pracht en praal.

Niet minder dan 14 beweegbare bruggen namen we die dag, allemaal met even vriendelijke brugwachters. Soms moesten we flink gas bijgeven om een brugopening te halen, soms hadden we tijd genoeg en konden we op ons gemak van het uitzicht genieten.

Aan het einde van deze heerlijke dag dropten we anker bij West Palm Beach.