Dominicaanse Republiek

Februari 2026

Na drie maanden Sint Maarten was het eindelijk zo ver. Alani en wij waren er helemaal klaar voor. Op naar nieuwe avonturen én naar bezoek want Jules en Lisanne zouden ons komen bezoeken in de Dominicaanse Republiek!

De Dominicaanse Republiek had bij ons alle vier nooit echt op de radar gestaan (voor onszelf sprekende vanwege het imago van grote resorts waarbuiten het niet veilig is) maar het vooronderzoek maakte ons allemaal steeds enthousiaster. Met als grootste aandachttrekker het feit dat duizenden bultrugwalvissen jaarlijks tussen januari en eind maart naar de Samaná-baai komen om te paren en te baren.

En laten we nu gepland hebben om midden februari in Samaná-baai te zijn!

De tocht er naartoe zou zo’n drie à drieënhalve dagen in beslag gaan nemen. Er stond een heerlijk windje dus in Simpson Bay op Sint Maarten rolden we de genua uit en zeilden zo de baai uit. De golven deden echter niet leuk mee. Ze kwamen van alle kanten waardoor het fijne begin van de tocht al snel veranderde in een rollende bende met een van links naar rechts zwiepende boot. Normaal gesproken hebben wij allebei geen last van zeeziekte maar nu sputterden zelfs onze magen tegen. De details besparen we jullie.

Na de eerste vervelende uren werd het snel rustiger. De volgende dag helaas zelfs zo rustig dat we meer motorden dan zeilden. Het was al met al niet de fijnste tocht.

Maar dit alles was snel vergeten toen we een paar dagen later de baai van Samaná in de Dominicaanse Republiek binnenvoeren. In de verte zagen we de eerste bultruggen springen. Gaaf! En veel ook! Zou dit een voorbode zijn?

Met de komst van Jules en Lisanne in zicht en om hen de eerste dagen rustig te laten acclimatiseren, hadden we een plek in de haven van Samaná gereserveerd. En wat een luxe was dat! De faciliteiten van het bijbehorende hotel waren ook door ons te gebruiken. Een infinity zwembad met prachtig uitzicht over de baai, een sportschool, biljartkamer, noem maar op.

We hadden al gelezen dat het inklaren in deze haven veel makkelijker was dan in het centrum van Samaná dus dat was ook mooi meegenomen. Het feit dat we met een cursus Spaans bezig zijn kwam ook direct van pas. Omdat bijna niemand Engels sprak, werden we voor de leeuwen gegooid. Maar dat lukte aardig in die enkele ruimte met drie loketjes stonden we na een stoelendans redelijk snel weer buiten met de nodige papieren en stempels.

Net voor middernacht arriveerde de luchthaventaxi met Jules en Lisanne. Even snel bijkletsen met een biertje voordat we allemaal bekaf ons bed opzochten.

De eerste dag was het bewolkt dus voor Jules en Lisanne prima om aan de weersomstuit te wennen. Ook voor ons was het wennen, we vonden het zelfs fris!

Nadat iedereen was bijgekomen konden we de Dominicaanse Republiek gaan verkennen. Te beginnen bij Samaná zelf. Via een pad door het regenwoud liepen we richting het centrum en op afstand hoorden we de stadsgeluiden al. Na de laatste bocht zagen we waar de herrie vandaan kwam. Auto’s, busjes, vrachtwagens en vooral heel veel brommers en scooters.

Eerst maar eens ergens iets drinken. We bestelden ceviche en tonijn tataki als ‘snackje’ er bij en dit bleek een schot in de roos, heerlijk!

Na een ronde door het centrum te hebben gemaakt en over de boogbruggen te hebben gelopen, was het tijd voor een late lunch. De snacks waren zo goed bevallen dat we terug zijn gegaan naar dezelfde plek. Ook nu weer heerlijk gegeten!

Voor de terugweg konden we kiezen uit lopen, een taxi, ieder achterop een brommer voor $ 1 of een tuktuk. Voor de lol, levensbehoud maar toch beleving kozen we niet voor de brommer maar voor een tuktuk. Voor 500 pesos (nog geen tientje) kregen we een hilarische rit, scheurden we door het verkeer en waren de toppen van de heuvels met ronkende motor en gierende banden nét te doen.

Voor het verplaatsen van Alani is in de Dominicaanse Republiek een ‘despacho’ vereist. Naar onze mening gedoe om niks maar ‘play the game’ is nu eenmaal onderdeel van ons reizend bestaan dus sluiten we aan in de rij bij ‘El Commandante’. Een imposante kerel in gevechtstenue die zijn taak serieus neemt en met zorg een formulier voor ons invult. Met dit 5 dagen geldige formulier op zak, verlieten we de haven om naar Bahia de San Lorenzo te varen.

We namen een hele grote omweg in de hoop bultrugwalvissen te zien. En die zagen we! Als eerste zagen we in de verte een groot zwart en onbeweeglijk gevaarte. We konden er heel dichtbij komen en het bleek een slapende walvis. Volgens Google/AI slaapt een walvis maar 10-30 minuten dus wat een geluk dat we dit exemplaar tegen kwamen. We vroegen onszelf ook héél even af: ‘wat als we ’s nachts een slapende walvis tegenkomen?’. Niet over nadenken!

Even verder zagen we een volwassen bultrug met een springend en spelend kalf. En die bleef maar springen, fantastisch!

Met een paar gave foto’s en filmpjes in the pocket ankerden we later die dag in Bahia de San Lorenzo. Van deze mooie ankerplek wist Jules met zijn drone een paar prachtige beelden te maken. Het leek alsof we alleen op de wereld waren.

Niet in een volgeladen toeristenbootje maar lekker met onze eigen dinghy bezochten we twee grotten en later de ecolodge Caño Hondo om daar te lunchen en te zwemmen.

De volgende ochtend ankerden we een stuk verderop in de baai om daar nog een gigantische grot te bezoeken voordat we door voeren naar ‘Bacardi Island’. Eigenlijk heet dit eiland Cayo Levantado maar het kreeg de bijnaam Bacardi Island doordat er in de 1970’s Bacardi reclames werden opgenomen.

Toen we het eiland naderden zagen we het al, deze plek was allesbehalve rustig. Hordes watertaxi’s die nog grotere hordes toeristen vanuit het vaste land heen en weer brachten.

Toen we met de dinghy aan land kwamen, werden ons direct van alle kanten ligbedjes en cocktails aangeboden. Eerst maar eens het eilandje verkennen. En daar waren we heel snel klaar mee. Het ene souvenirstalletje naast het andere en allemaal dezelfde prullaria in de aanbieding. Iedere vliegensvlugge blik op de koopwaar werd direct door opdringerige verkopers afgestraft: “Look at this and this” en “I make you good price!”. Snel terug naar het strand dus.

Giel en Jules gingen op pad voor een piña colada want we wilden zo’n lekker toeristische foto met een ananas. Voor iedere piña colada werd ter plekke een ananas uitgehold en gevuld met rum en kokosmelk. Het grootste deel van het vruchtvlees wordt normaal gesproken weggegooid maar de mannen wilden wel even proeven. En dat bleek de lekkerste ananas ooit! En die piña colada smaakte ook heerlijk!

De volgende ochtend verplaatsten we Alani weer naar de haven waar we haar een paar dagen achter zouden laten. We regelden voor de volgende dag een huurauto en gingen op pad naar onze eerste bestemming Las Terrenas. Een leuke maar toeristische kustplaats waar we als lunch heerlijke tapas aten, over het strand wandelden, Jules en Lisanne zonder succes in het troebele water snorkelden en heerlijk aan het strand dineerden. Prima pleisterplaats dus!

Na het ontbijt reden we door naar hoofdstad Santo Domingo waar we in ‘Zona Colonial’ een leuk boetiekhotelletje hadden geboekt. Deze Zona Colonial is een historische centrale wijk (UNESCO werelderfgoed) en de oudste continu bewoonde Europese nederzetting in Amerika. Columbus zette hier voet aan wal toen hij het eiland tijdens zijn eerste reis in 1492 ontdekte. Er zijn dan ook veel pleinen, straten en horeca naar hem vernoemd. De wijk wordt zichtbaar en onzichtbaar bewaakt zodat de veiligheid voor bewoners en toeristen ieder moment van de dag gewaarborgd is. Tijdens een wandeling waren we één straat te ver doorgelopen en voelden we meteen dat we daar als toeristen anders werden bekeken. Niet dat we ons midden op de dag onveilig voelden maar prettig was het ook niet. In ‘La Zona’ blijven dus.

En in La Zona hadden we het naar onze zin. Prachtige gebouwen, leuke terrasjes, heerlijk gegeten, goed gezelschap!

Na anderhalve week samen veel te hebben gezien, het er over eens te zijn dat ons bezoek aan de Dominicaanse Republiek zeer de moeite waard was, veel te hebben gekletst en veel te hebben gelachen, namen we op het vliegveld van Santo Domingo afscheid van van Jules en Lisanne en reden wij terug naar Samaná.

Daar moesten we drie dagen wachten op een goed weervenster om naar Britse eilandengroep Turks & Caicos te varen. In die drie dagen was er veel regen, harde wind en stonden er flinke golven in de baai dus de timing van Jules en Lisanne was precies goed geweest.

Toen we op de door ons uitgekozen vertrekdag gingen uitklaren, verklaarde de havenmeester ons nog net niet voor gek: “Jullie vertrekken vandaag? Met dit weer?” Nu hadden we het weer al 100x bestudeerd maar voor de zekerheid nog maar een keer. We zagen toch echt een goed weervenster voor de komende twee nachten voordat er weer bakken wind en regen aan zouden komen. Trossen los en gaan!