Een orkaan en een paradijs

Maart – april 2025

In plaats van koffie met zicht op de Pitons, zagen we nu een van onze favoriete eilanden in het ochtendlicht, Bequia.

Omdat Bequia (spreek uit: bek-wee) onderdeel uitmaakt van Saint Vincent and the Grenadines, konden we hier inklaren en zonder gedoe alle andere eilanden binnen de groep bezoeken. Toen we in het dorpje rondliepen voelden we het weer meteen, wat een heerlijk eiland! Maar, we zouden later weer terugkomen, eerst door naar Union Island waar we Alani als vanouds weer naast ’t Zeepaard van Eric en Karin op anker zouden leggen.

Na het anker te hebben opgehaald op Bequia, konden we direct de zeilen zetten en een hengel uitgooien. Het beloofde een heerlijk tochtje te worden! We zeilden de hoek van het eiland om en pats, we hadden beet! De lijn rolde als een malle af dus we hadden een flinke vis aan de haak. Giel haalde ‘m binnen en Marleen haalde snel een mes. Na een hoop consternatie in het water haalden we een tijdje later alleen de kop van een flinke tonijn binnen, de rest bleek afgebeten door een haai. Op de ingezoomde foto zijn de tandafdrukken te zien. Helaas voor ons, fijn voor de haai!

Bij aankomst in Chatham Bay op Union Island werden we door Eric en Karin verwelkomd met een glaasje bubbels.

De volgende ochtend stond er een bootklus op het programma; de slijmlaag van het onderwaterschip afsteken. Gewapend met snorkels en krabbers gingen we het water in maar werden behoorlijk van onze taak afgeleid. Het stikte in de baai van de schildpadden en adelaarsroggen. Deze laatste kwamen regelmatig sierlijk voorbij gezweefd, zo mooi!

’s Middags namen we met Eric en Karin een taxi naar Clifton. Onderweg naar en in Clifton werd pijnlijk duidelijk wat orkaan Beryl hier op 1 juli 2024 heeft aangericht. De taxichauffeur vertelde dat van alle huizen op het eiland (en dat is klein met maar 3.000 inwoners), er nog 6 over waren met een onbeschadigd dak. Nu, bijna 10 maanden later, bivakkeerden veel mensen nog steeds in tentenkampen en ging de wederopbouw langzaam.

Na in het enige nog open barretje koffie te hebben gedronken namen we de taxi terug naar Chatham Bay waar we Adele hadden beloofd bij haar te komen eten. Haar strandbar/restaurant was door Beryl met de grond gelijk gemaakt maar met tentzeil, hout, een generator en heel veel goede moed was ze weer aan de slag gegaan. Met een grote glimlach werden heerlijke maaltijden bereid en geserveerd want “hé, we leven nog, dat is toch fantastisch!”. Het filmpje maakten we voor Rob Maas en delen we graag.

Na een paar dagen Union Island voeren we door naar Mayreau. Ook dit eiland heeft er van Beryl flink van langs gekregen. Ons eerste contact met het eiland was een volledig hersteld dinghydock. Zou de wederopbouw hier dan veel sneller gaan? Helaas was dit niet het geval. Vele huizen lagen nog in puin maar het dinghydock was hersteld omdat via dit steigertje de cruiseboot-toeristen naar het -ook volledig herstelde- strand werden gebracht. Dit strand is eigendom van een cruisemaatschappij en de strandbarretjes hier worden door henzelf bevoorraad en bemand. Het enige dat de lokale bevolking hier aan overhoudt, is het vuilnis. Ongelofelijk maar waar.

We hebben die dag met een aantal eilandbewoners gesproken. We waren onder de indruk van hun verhalen en de veerkracht en doorzettingsvermogen van deze mensen is bewonderingswaardig.

De dag voor vertrek uit Mayreau gingen we nog snorkelen. Helaas was het koraal tijdens de orkaan overspoeld met zand dus was er niet veel te zien maar het lukte Giel en Eric voor het eerst om drie kleine kreeften te schieten met de speargun. Ook al waren ze aan de kleine kant, ze waren heerlijk!

Volgende stop was Tobago Cays, een groepje onbewoonde maar paradijselijke eilandjes binnen de Saint Vincent and the Grenadines-groep. Het water blauwer dan blauw en snorkelen een feest door de vele schildpadden en vele soorten vis.  De Tobago Cays zijn ook bekend om de kreeft-barbecues. Nog nooit zoveel kreeften tegelijk klaargemaakt zien worden en lekker dat ze waren!

De weersvoorspellingen gaven aan dat er een langere periode met veel wind aan zat te komen. Deze periode wilden we niet afwachten op onbewoonde eilandjes maar in de gemoedelijkheid van Bequia met een supermarkt en strandtentjes binnen hand- oftewel dinghybereik.

Nadat ons anker twee dagen op rij was gaan krabben en het steeds drukker werd in de baai, besloten we voor extra gemoeds- en nachtrust aan een meerboei te gaan liggen. In eerste instantie blij toe omdat er nogal wat boten in de ankerbaai los zijn geslagen maar in het boeienveld ging het ook niet zonder slag of stoot. Op een avond kwam er een catamaran met een rotvaart het veld in gedenderd. Bleek dat ze hierbij een meerlijn van een andere boot hebben doorgesneden. Even later hoorden we door geschreeuw dat deze boot was losgekomen en tegen een stalen boot aan was gedreven. Giel ging er met de dinghy heen om samen met de schipper de boot naar een andere meerboei te varen. De vrouw was van schrik niet in staat te handelen en ze hadden helaas behoorlijk veel schade.

Een andere middag kwam er een (huur)catamaran langs gevaren. We wezen de schipper (met een fles bier achter het stuurwiel) op de meerboeien waar hij overheen dreigde te varen. Geen probleem volgens hem maar even later zat er een meerlijn muurvast in zijn schroef en kwam hun boot akelig dicht in de buurt van de onze. Met man en macht en uiteindelijk duikers hebben ze de meerlijn los kunnen krijgen, gelukkig zonder schade aan onze boot aan te richten.

Buiten al dit gedoe hebben we wederom een heerlijke tijd gehad op Bequia. In de uiteindelijk bijna drie weken hebben we heerlijke stranddagen gehad, het eiland rond getoerd in een open taxi en mooie wandelingen gemaakt.