Even geduld a.u.b. op Sint Maarten

November 2025 – februari 2026

De tocht van Saint Croix naar Sint Maarten verliep gladjes. Letterlijk, want de zee was zoals verwacht spiegelglad door windstilte. Gelukkig, want ook al hadden we 100% vertrouwen in de noodreparatie van de roer-as, Sint Maarten was toch dé plek waar we zo snel mogelijk en zonder kleerscheuren wilden zijn.

Tijdens de nacht zijn we zelfs langzamer gaan varen om niet te hoeven ankeren in Simpson Bay maar om meteen de 9.30 uur brugopening te kunnen nemen. Ton en Dominique kwamen ons in hun dinghy tegenmoet en heetten ons met een vers Frans stokbroodje en een borrel van harte welkom. Diezelfde zondagmiddag hadden we met hen onze eerste beachparty op Sint Maarten weer te pakken, heerlijk!

Maandagochtend schoten we weer in de regelmodus. Alani lag in de lagoon aan een meerboei en alles was weer lekker makkelijk per dinghy bereikbaar. Eerste stop was de werf waar Alani uit het water gehaald zou worden voor de ‘echte’ reparatie van het roer. We stonden op de planning voor woensdagochtend om 8.00 uur, mooi!

Minder mooi was het nieuws dat we niet op de boot mochten verblijven als deze op het droge stond. De zoektocht naar een verblijfplaats viel in eerste instantie niet mee. Óf te ver weg, óf te duur óf niet flexibel qua boeken. We hadden namelijk geen idee hoe lang de reparatie in beslag zou gaan nemen. Volgens staalbedrijf FKG zou het hele proces in 2 à 3 weken gepiept moeten kunnen zijn. Dat vonden wij zelf nogal ambitieus dus we gingen zelf uit van zo’n 4 weken.

We vonden een B&B naast de werf met beschikbaarheid voor de eerste twee nachten vanaf kraandag. Dat gaf ons alvast twee dagen extra tijd om iets voor langere tijd te zoeken.

Staalbedrijf FKG was ook het bedrijf dat de rest van onze verstaging zou gaan vervangen, de initiële reden waarom we naar Sint Maarten waren gekomen. Wel zo handig want zo konden zij zelf intern schakelen over de planning.

En dan was er nog hoofdstuk generator. Fischer Panda had ons onder garantie een nieuwe motor gestuurd (zie blog ‘Bonaire, Curaçao en Venlo en vice versa’) maar die moest natuurlijk wel nog worden ingebouwd. Omdat het met de elektricien op Bonaire was misgelopen, vroegen we zeilvriend en elektricien Vincent of hij ons wilde helpen. Dat wilde hij wel met de kanttekening dat de nieuwe generatie Fischer Panda generators heel veel elektronische snufjes bevatten waar hij niet bekend mee was. Na uren sleutelen zat de nieuwe motor er in, werd alles weer aangesloten en….startte de motor! Wauw! De laatste keer dat we de motor hebben horen brommen was 1,5 jaar geleden dus dit was al een enorme stap vooruit! Superblij mee maar helaas zat er toch nog iets niet goed in de instellingen want de generator viel na een tijdje weer uit. We besloten dit te parkeren totdat we in Florida zouden zijn waar de Amerikaanse tak van Fischer Panda is gevestigd.

Op woensdag legden we onze dinghy aan de kade (want een dinghy is voor ons onmisbaar op Sint Maarten) en werd Alani uit het water gehaald. Het opbokken met hout zou wel een tijdje duren dus gingen we koffie drinken bij onze favoriete bar Lagoonies. Terwijl we daar zaten werden we gebeld door de eigenaresse van de B&B waar we die middag voor twee dagen onze intrek zouden nemen. Er was een elektriciteitsstoring die niet 1-2-3 opgelost kon worden dus ze moest onze reservering annuleren. Ehhh, okay, en nu?

De serveerster van Lagoonies tipte ons dat de eigenaar van hun pand ook appartementen verhuurde, gelegen tussen de werf en Lagoonies dus qua locatie kon het niet beter. Er was een appartement vrij, we namen een kijkje en boekten het direct voor zo’n drie weken. Geluk bij een ongeluk!

Intussen stond Alani netjes opgebokt en kwamen FKG en Peter Hoff (glasvezelspecialist) kijken wat er moest gebeuren. Het roer moest er uit om een nieuwe as te kunnen opmeten en bestellen. Zo gezegd, zo gedaan.

Of toch niet. Het roer wilde er niet uit. Een van de aanwezige mannen had zonder nadenken een rvs plaatje op de as gelegd om het roerblad er zo van bovenaf uit de meppen. Hierdoor kreeg de as een soort champignonkop waardoor hij met geen mogelijkheid meer door het lager paste. Na urenlang meppen, wikken en wegen werd besloten de as door te zagen. Geen makkelijke klus met een dikke massieve rvs as maar er zat niks anders op.

Na 2,5 dag (!) was de klus geklaard en kon de nieuwe as in de VS worden besteld. Door FKG’s andere projecten en calamiteiten duurde het allemaal langer dan verwacht en werd het al snel duidelijk dat de levertijd vertraging op zou gaan lopen doordat de feestdagen voor de deur stonden. We baalden als een stekker maar konden er niks aan veranderen.

Peter hadden we gevraagd ook eens naar het haarscheurtje bij de skeg-aanhechting te kijken. Deze hadden we al eens eerder op advies een stukje open gehaald en weer dichtgemaakt maar nu hadden we dé expert gevonden om eens mee te kijken. Het advies: rigoureus schuren om de oorzaak te achterhalen.

Giel ging aan de slag en we konden onze ogen niet geloven toen er een rot stuk hout tevoorschijn kwam dat als ‘hechting’ van de skeg had gediend. Geen wonder dat de skeg zoveel speling had! Het hout werd er in zijn geheel uit gebikt en gepeuterd en de overgebleven ruimte door Peter opgevuld en met glasvezel verstevigd.

Op 30 december (dus bijna 6 weken nadat Alani uit het water was gehaald) werd de nieuwe as ein-de-lijk bij Peter afgeleverd om in het bestaande roerblad te worden geplaatst.

We hadden intussen natuurlijk niet stil gezeten. De kluslijst hadden we flink in weten te korten; het schilderwerk binnen kreeg een opfrisbeurt, een kraan werd vervangen, ankerbak helemaal uitgesopt voordat de nieuwe ketting er in kwam te liggen, ankerlier en lieren een servicebeurt, stiknaadjes bimini laten nalopen, etc., etc.

Nadat we het appartement al wekenlang hadden kunnen verlengen, kwam de deadline van 6 januari in zicht, de dag dat er al een reservering voor het appartement stond. Gelukkig hadden we van Anouk en Alarik een heel lief aanbod gekregen. Hun catamaran Jette lag in de haven bij Lagoonies en zij waren zelf nog een paar weken in Europa. We mochten hun boot wel als logeeradres gebruiken. Dit hielp ons enorm uit de brand dus op 5 januari verhuisden we van het appartement naar de Jette.

Met betrekking tot het roer-debacle werd ons geduld nog verder op de proef gesteld, overgoten met een sausje van Wet van Murphy. Verkeerd bestelde lagers, de juiste kwamen binnen zonder pakkingen, vertraging hier, vertraging daar, het hield niet op.

Op 14 januari kon het roer eindelijk worden teruggeplaatst. Of toch niet. Er bleek een scheurtje te zitten in het toplager dat we niet eerder hadden gezien maar veroorzaakt was door het meppen op de as. FKG kon hier zelf een nieuw, statisch lager voor draaien. Omdat we toch nog moesten wachten op de pakkingen zou dit geen verdere vertraging opleveren.

Een paar dagen later was alles klaar en de onderdelen binnen en kon de puzzel weer in elkaar worden gezet. Peter stelde alles in het werk om de boot zo snel mogelijk klaar te krijgen. Het roerblad en de skeg werd van een verse laag coppercoat voorzien en Alani was eindelijk zo ver om weer het water in te kunnen.

Na 9 weken op de kant te hebben gestaan werd Alani op 21 januari weer te water gelaten. Op de valreep, want diezelfde middag zouden Anouk en Alarik weer thuiskomen op hun boot waar wij 2,5 weken op hadden gelogeerd.

We gingen rechtstreeks van de werf naar het werksteiger van FKG voor het vervangen van de verstaging maar wat waren we blij weer ‘thuis’ aan boord te zijn!

Het nieuwe, statische toplager bleek veel te stroef en uiteindelijk werd besloten een nieuw, origineel kogellager te bestellen. Wachten maar weer.

Een week later was het lager binnen, werd het geplaatst en maakten we een proefvaart. Alles werkte naar behoren, hoera!

Het enige dat nu overbleef, was wachten op een mooi weervenster om naar de Dominicaanse Republiek te varen.

Uiteindelijk zijn we bijna 3 maanden op Sint Maarten geweest en die tijd stond natuurlijk niet alleen in het teken van de problemen met het roer. We hebben ook ontzettend veel lol gehad; borrels, spelletjes, wandelen, zwemmen, sporten, kerst op het strand, oudjaarsborrel, nieuwjaarsduik en het onvermijdelijke afscheid nemen. Sint Maarten voelt inmiddels ook als ‘thuiskomen’ maar wat waren we blij om 11 februari eindelijk weer een nieuw avontuur tegenmoet te varen!

 

Tipje van de sluier: in de volgende blog zal er geen enkel bootprobleem te bespeuren zijn! En de daaropvolgende ook niet!