Jetset eiland en een bruiloft

April 2025

De wind was gaan liggen dus haalden we Alani los van de meerboei op Bequia en zetten koers richting Mustique. In de baai van Bequia probeerden we het grootzeil uit de mast te krijgen. Van onze genua (voorzeil) hadden we op Martinique al afscheid genomen (de buitenste laag was op verschillende plaatsen door slijtage gescheurd) en een tweedehands reservezeil op de kop getikt. Nu dreigde ook het aan slijtage onderhevige grootzeil te sneuvelen want het zat ter hoogte van de zeillatten muurvast in de mast. Omdat we oud reserve grootzeil aan boord hadden en een nieuw grootzeil al op de bestellijst voor Nederland stond (zonder zeillatten!), was het zaak het zeil hoe dan ook uit de mast te krijgen. Dat lukte uiteindelijk en op alleen de genua konden we onze reis voortzetten.

Aangekomen op Mustique werd ons een meerboei toegewezen naast de meerboei van ’t Zeepaard van Eric en Karin.  Ankeren is hier verboden en een bezoek aan het eiland is aan een aantal strikte regels gebonden. Waarom? Omdat het een toevluchtsoord is voor de ‘rich and famous’. Een heleboel beroemdheden bezitten of huren hier een huis en om hun privacy en . bewegingsvrijheid te garanderen, gelden er dus een aantal strikte regels. Mocht je eens een luxe vakantie willen, kijk maar eens op www.mustique-island.com. Daar zie je bijvoorbeeld dat Villa Hibiscus in de maand mei te huur is voor $ 79.000 per week (!), exclusief belastingen en fooi maar inclusief 2 auto’s en 6 man personeel. Dus.

Extra strenge regels gelden dan nog van december tot en met pasen omdat dan de meeste huizenbezitters het eiland zelf bezoeken. Uiteraard waren we van dit alles al op de hoogte maar we wilden het eiland niet overslaan. En blij toe!

Met Eric en Karin gingen we op onderzoek uit. Vanuit het dinghydock mochten we te voet een paar honderd meter naar rechts tot halverwege het strand en een paar honderd meter naar links met in dit bereik het ‘centrum’.

We liepen eerst naar rechts onder het toeziend oog van een beveiliger. Hij hield nauwlettend in de gaten of we niet stiekem een zijweg in zouden slaan. We konden er om lachen.

De toegestane linkerkant omvat Basil’s Bar waarover later meer, restaurant The View waar we met prachtig uitzicht een kop koffie drinken en wat kleine winkels waaronder een supermarktje.

De enige manier om in deze periode iets van het eiland te zien is door een taxi te nemen. Gelukkig werd onze taxi bestuurd door een man wiens voorvaderen al op het eiland woonden. Hij wist ons dus van alles te vertellen. Hij wist zelfs alle huurprijzen uit zijn hoofd en wie waar een huis bezit of wel eens huurt. Onderweg zwaaide hij naar Brian Adams die met zijn kleinkinderen in de auto voorbijkwam.

Zijn eigen (klein)kinderen waren gek op wijlen David Bowie. Als deze op het eiland was, ging hij wekelijks met zijn gitaar naar de basisschool om liedjes te zingen met de kinderen. Een bijzondere gang van zaken op dit prachtige eiland dus.

Na de tour besloten we een drankje te nemen bij Basil’s Bar. Een legendarische bar waar ieder jaar een klein blues festival wordt georganiseerd door onder andere Mick Jagger. Omdat de royale belastinginkomsten van het eiland rechtstreeks naar het hoofdeiland Saint Vincent worden overgemaakt, zorgen Mick en zijn vrienden dat de opbrengsten van het blues festival bij de lokale bevolking van het eiland terechtkomt. De lokale bevolking is een hechte maar kleine gemeenschap van mensen die al generatieslang op het eiland wonen, aangevuld met zorgvuldig gescreende mensen die in de villa’s werkzaam zijn.

Na twee nachten Mustique vonden we het mooi geweest en zetten koers naar het hoofdeiland Saint Vincent. Het eerste stuk werden we getrakteerd op een heerlijke wind en extra stroming, ons schermpje liet een flink stuk een snelheid van 10,6 knopen zien waardoor we lekker vroeg aankwamen in de ongelofelijk mooie baai van Chateaubelair.

Met de dinghy gingen we aan land en wisten direct dat we hier niet lang zouden blijven. Jochies bij het dinghydock die tegen betaling op onze dinghy wilden letten (en je snapt wat er gebeurt als je weigert) en een vervallen dorpje waar we argwanend werden bekeken. We voelden ons hier niet op onze plek. We klaarden uit bij het douanekantoor uit vervlogen tijden en gingen terug naar Alani. Nederlanders Roy en Esmeralda van de Zen kwamen kennismaken maar het gesprek werd bemoeilijkt door mannen en kinderen die langs bleven komen in kano’s of op sup’s om iets te verkopen of om geld te bedelen. Een tiener bleef een half uur naast de boot dobberen en maakte al die tijd huilgeluiden. Schrijnend om mee te maken, vooral omdat we net een over-the-top luxe eiland hadden bezocht. Helaas is het onmogelijk om al deze mensen te helpen.

De volgende ochtend vroeg haalden we het anker op en zetten koers richting Saint Lucia voor de bruiloft van Dennis en Jannell die een week later zou zijn.

Na aankomst in Rodney Bay gingen we aan land waar we Dennis en zijn ouders troffen voor een borrel. Even later kwam ook Jannell met haar familie en maakten we zo alvast kennis met een aantal bruiloftsgasten.

In de week in aanloop naar de bruiloft deden we wat bootklussen, namen de maten van het gehavende grootzeil op voor de bestelling van een nieuw zeil, borrelden met ’t Zeepaard en Zen en leerden steeds meer bruiloftsgasten kennen. Ook hielden we het weer nauwlettend in de gaten omdat we voor eind april een afspraak hadden gepland met een elektricien op Bonaire. Om daar op tijd te zijn moesten we een aantal aaneengesloten dagen redelijk weer hebben. Helaas betekende dit dat we de ochtend na de bruiloft meteen zouden moeten vertrekken.

De dag voor de bruiloft namen we afscheid van ’t Zeepaard en Zen en verplaatsten we Alani van de ankerbaai naar een plek in de jachthaven om de logistiek op de trouwdag wat makkelijker te maken. Dennis had gevraagd of hij de laatste nacht als ongetrouwde man bij ons mocht slapen dus maakten we het logeerbed voor hem klaar.

Doordat we direct na de bruiloft zouden vertrekken, werd de trouwdag een drukke dag. Na een rustig ontbijt met Dennis ging de regelmodus aan. Nog even snel boodschappen doen en uitklaren. ‘Nog even snel’ werkt dan natuurlijk niet maar we hebben het gered. Om 14.30 uur namen we een taxi naar het appartement waar Dennis’ ouders verbleven. Dennis was daar ook en later sloten ook Jannell’s vader en zijn gezin aan waarna we gezamenlijk met een busje naar Castries werden gebracht. Alle bruiloftsgasten verzamelden zich op een grasveld waar de ceremonie plaats ging vinden. Via een lifestream konden familie en vrienden in Nederland de ceremonie volgen. Overmand door emoties werd Jannell door haar vader naar Dennis gebracht waarna de ceremonie plaatsvond.

Na de ceremonie stapten we aan boord van een watertaxi om naar de fotolocatie te varen. Snel werden er nog wat flessen bubbels geregeld en voeren we de baai uit. De eerste de beste golf denderde van voor naar achteren door het bootje, Jannell kon nog net op tijd haar jurk omhoog hijsen. Hilariteit alom.

Na terugkeer stond de avond in het teken van een diner en het feest. Het was een bijzondere dag en blij dat we er onderdeel van uit mochten maken!