Tweede ronde Martinique en Saint Lucia

Februari – maart 2025

Na twee weken Dominica was het tijd om weer verder te gaan. De zeiltocht naar Martinique was een vermoeiende. Veel wind, hoge golven en af en toe een pittige bui zorgden ervoor dat het comfort aan boord ver te zoeken was. Na 10 uur rollen op de golven dropten we in de luwte van het eiland het anker in de baai van Saint Pierre, Martinique. De rust was wedergekeerd, heerlijk!

De volgende dag door naar Le Marin waar we ons reddingsvlot opnieuw konden laten keuren. Dit zou ongeveer een week duren maar dit was geen straf want er stond veel gezelligheid op het programma!

Venlonaren Pieter en Maria Schell kwamen borrelen en ook vierden we het weerzien met Perjan en Micheline van Comi Di. Met hen hebben we veel tijd doorgebracht tussen La Rochelle (Frankrijk) en Lagos (Portugal) in 2021.

Ook zagen we Mitch en Delana van Starship II weer terug. Hen hadden we in april 2024 op Terre de Haut (Guadeloupe) leren kennen en weergezien op Dominica, Saint Lucia en Bequia. De zeilerswereld is een kleine wereld.

Met de bemanningen van Come Di en Starship II spraken we af naar de carnavalsoptocht te gaan kijken. In tegenstelling tot de andere eilanden, zijn de toeschouwers op Martinique wél verkleed. Gelukkig hadden we wat schminkspullen aan boord dus ging Marleen aan de slag om de groep van een kleurtje te voorzien. Er werden wat accessoires uit de kast gehaald en gingen op pad.

Met de veerboot gingen we naar het centrum van hoofdstad Fort de France waar het behoorlijk druk maar vooral heerlijk chaotisch was. De optocht had geen vaste route maar de groepen kwamen van alle kanten door elkaar heen gemarcheerd.

Na een week vol gezelligheid, konden we ons gekeurde reddingsvlot weer ophalen en zetten we koers richting Saint Lucia.

Daar troffen we Dennis en Jannell. Dennis leerden we kennen in Kaapverdië in 2022, Saint Luciaanse Jannell een jaar later. In april gaan ze op Saint Lucia trouwen en daar gaan wij bij zijn!

Nu was het een bliksembezoek want we waren in de buurt. Omdat we maximaal 48 uur zouden blijven konden we meteen in- én uitklaren, handig! Ook handig was het om Jannell als persoonlijke gids te hebben op Saint Lucia want tijdens het vorige bezoek hadden we eigenlijk niet zo veel van het eiland gezien.

Een van de stops was bij een prachtige waterval. De bewoner van het aangrenzende huis had zich als ‘eigenaar’ maar vooral beheerder voorgesteld. Het zag er allemaal erg verzorgd uit dus het ‘entreegeld’ betaalden we graag. Hij had ook een fish spa aangelegd. Nu heb ik (Marleen) daar he-le-maal niks mee want ik haat gekietel aan mijn voeten. Maar nu had ik me er gedeeltelijk overheen gezet en stak alleen mijn hak in het water. Snel een foto maken en klaar!

Na een heerlijke lunch bij een lokaal tentje en een bezoek aan de moeder en zussen van Jannell, bezochten we een bijzondere bakkerij met tegen de heuvel op een aantal houtgestookte ovens. Wat een heerlijk brood werd daar gemaakt!

We sloten de dag af op het strand waar we nog wat vrienden van Dennis en Jannell leerden kennen. Tot op de bruiloft allemaal!

Als laatste stop op Saint Lucia wilden we nog een nachtje in de prachtige baai bij de Pitons liggen (zie blog: Nog meer Caribische eilanden hoppen). Helaas kregen we het deze keer met de boatboys aan de stok. Boatboys zijn veelal jochies in bootjes die je voor veel geld willen helpen terwijl je in de meeste gevallen geen hulp nodig hebt. Vergelijk dit verhaal met een betaalde parkeergarage waar een willekeurig iemand je voor veel geld een vrije plek wil aanwijzen.

De eerste kwam ons tegenmoet toen we onderweg waren naar een vrije meerboei. Nee bedankt, we hebben geen hulp nodig. We lagen net aan de meerboei vast toen hij weer langskwam. Deze boei was een grote (klopt, hij was groter dan de rest) en eigendom van een commercieel toeristenschip. Kijk maar, daar kwam het schip al aan! Er was een klein stukje verderop nog een andere boei vrij, die kon hij voor veel geld wel voor ons vrijhouden? Nee hoor, we gingen er nu direct naartoe dus hij hoefde hem niet vrij te houden. Zodra we los en onderweg naar de boei waren, kwamen er van alle kanten boatboy-bootjes aan gescheurd. Eén daarvan was sneller bij de boei dan wij en maakte zijn bootje er aan vast. Oh, hij had niet gezien dat we onderweg waren maar nu was het zijn boei… Toen we omkeken werd onze eerste boei ook bezet gehouden door een boatboy. Grr. Toen we er iets van zeiden kregen we een grote bek. Behalve een hoop gescheld riepen ze dat we respect moesten tonen en vriendelijk moesten zijn voor hun eiland. Er was geen vrije boei over en de lol was er voor ons wel af. Op naar Bequia. Gelukkig was de baai voor ons bekend terrein dus was het geen probleem om rond middernacht daar in het pikkedonker te ankeren.