Vijftig tinten blauw

Maart 2026

De bedenkingen van de havenmeester in de Dominicaanse Republiek over het door ons gekozen weervenster hadden we in de wind geslagen en maar goed ook. Ook al zorgden de golven voor een ietwat rollende boot, het was prima zeilweer.

Na twee dagen en nachten varen dropten we om 6.50 uur het anker in de baai van Cockburn Harbor op South Caicos, het zuidelijkste van de Turks- en Caicoseilanden. We trotseerden de flinke deining in de baai om met de dinghy aan land te komen. Het douanekantoor was op zondagen gesloten dus inklaren zou die dag niet lukken maar we wilden evengoed onze benen even strekken. Een klein supermarktje was wel open waar we wat verse groente scoorden. Verder was er in de wijde omgeving he-le-maal niks te beleven.

De deining in de baai was ronduit vervelend dus we besloten een andere ankerplek te zoeken en het inklaren (officieel tegen de regels in) even uit te stellen. Na met een grote bocht om allerlei ondieptes te zijn heengevaren, dropten we een paar uur later het anker bij Big Ambergris Cay voor een snelle duik en een goede nachtrust.

De volgende dag werd een heerlijke. Met fantastisch zeilweer zeilden we dwars over de Caicos Bank, vingen 5 barracuda’s die we vanwege mogelijke ciguatera vergiftiging teruggooiden, kregen bezoek van 3 dolfijnen en genoten kortom met volle teugen.

Vanuit onze nieuwe ankerplek bij Providenciales gingen we aan land om in te klaren. Omdat de weerberichten voor de komende dagen zienderogen slechter werden, besloten we de volgende dag aan de andere kant van het eiland te ankeren om meer beschut te liggen.

De tocht daar naartoe viel niet mee. In de lagune was het nog heerlijk zeilen maar daarbuiten was het tegen wind en golven beuken op de motor. Het laatste stukje laveerden we tussen riffen door en waren we blij dat het anker meteen grip had in het spierwitte zand. We wachtten op een rustig moment om aan land te komen want handige steigers voor de dinghy waren er niet. Een strandlanding moest het worden en ook die viel niet mee. Een steile helling en flinke golven zorgden ervoor dat we zeiknat in de branding belandden. Gelukkig hadden we zwemkleding aan en droge spullen in een waterdichte rugzak mee. Na een flinke strandwandeling streken we neer op een terras voor een biertje en een burger. We bestudeerden alle weer-apps nog maar eens en kwamen tot de conclusie dat het weer hier de komende tijd niet zou verbeteren. En dus klaarden we op de vierde dag helaas alweer uit en hebben we weinig gezien van de Turks- en Caicoseilanden. Op naar de Bahama’s!

Na anderhalve dag vervelende golven en een rollende boot te hebben doorstaan, lagen we redelijk beschut in de baai van Clarance Town op Long Island, Bahama’s. De supervriendelijke havenmedewerker kletste het uur vol dat we op de douane moesten wachten. Na de papierwinkel in orde te hebben gemaakt maakten we een wandeling door de omgeving en dronken een biertje in het enige tentje dat open was.

De Bahama’s bestaan uit 700 eilanden (plus nog eens 2.000 zand- koraalplaten) waarvan er maar 30 à 40 zijn bewoond. De meeste van die bewoonde eilanden worden één keer per week bevoorraad. En nu hadden we van de havenmedewerker begrepen dat het bevoorradingsschip de vorige dag was geweest. Als we verse groente of fruit wilden, moesten we snel zijn. Echter, een taxi om bij de groente- en fruitzaak te komen, kostte US$ 130 enkele reis. Dat hebben we dus maar niet gedaan.

Als alternatief hadden we gelezen over Erica’s Bakery in het dorpje en dat daar af en toe verse groente te krijgen was. Erica bleek een zeer corpulente jonge vrouw die met haar winkeltje probeerde te overleven voor haarzelf en haar meervoudig lichamelijk en verstandelijk gehandicapte tienerdochter die vanachter een scherm schreeuwde om borstvoeding. Dit was overduidelijk de keerzijde van de pracht en praal waar de Bahama’s bekend om staan. Verse groente en fruit had ze die dag niet maar wij waren al blij met diepvriesgroente en -fruit, een beker yoghurt en een heerlijk stuk bananenbrood. Erica was blij met onze aankopen en dus de dollars in de lade.

Na vanwege het weer twee dagen aan boord te zijn gebleven, ging de harde wind en daardoor hoge golven eindelijk wat liggen en konden we verder en ankerden uiteindelijk in het superblauwe water van Calabash Bay, verderop op Long Island. Daar leerden we Canadezen Julia en Michael kennen. Een gezellig koppel met interessante verhalen over hun wildlife fototochten (www.wildoutdoors.ca) in Canada en hun duik- en visavonturen in onder andere de Bahama’s (www.expeditionseanest.com).

Met Michael gingen we snorkelen in Calabash Bay. Hij had een speer mee en vroeg na een tijdje of wij het erg vonden als hij ging vissen met ons in het water. Ehh, nee hoor. Hij dook omlaag en kwam terug met een gespietste baars. “Hier, voor jullie. Maar we moeten nu wel ergens anders gaan snorkelen want er zullen wel wat verpleegsterhaaien en misschien wel stierhaaien op het bloed afkomen”, zei Michael laconiek. Ieks! Genoeg gesnorkeld voor vandaag!

Toen we terug waren op Alani en na de schoonmaak van de vis het visafval overboord gooiden, cirkelde er in een mum van tijd een verpleegsterhaai om ons heen. Waarvan akte.

Omdat onze voorraad verse groente en fruit nu echt op was, zeilden we de volgende dag met een heerlijk windje door naar George Town op het eiland Great Exuma. Omdat dit een drukbezocht en dicht(er)bevolkt eiland is, is de wekelijks bevoorrading vele malen beter (groter) dan op Long Island en konden we weer flink inslaan. Weliswaar tegen de hoofdprijs (want op de Bahama’s wordt álles geïmporteerd) maar we konden weer een week of twee vooruit.

Giel begon in die baai aan het schoonmaken van het onderwaterschip maar werd door een barracuda al snel weer het water uitgejaagd. De smeerlap had besloten dat het water onder onze boot zíjn territorium was en duldde geen gezelschap.

Great Exuma is erg toeristisch dus het was even zoeken om aan de mensenmassa te ontsnappen maar een paadje en een heuveltje leidden ons naar een prachtig strand waar we helemaal alleen konden rondbanjeren.

Volgende stop was het onbewoonde eiland Rudder Cut Cay, eigendom van David Copperfield. De vele borden op de diverse stranden maakten duidelijk dat het absoluut verboden is om aan land te gaan. Die behoefte hadden we ook niet want buiten een landingsbaan voor privé vliegtuigen en wat paden was er (nog) niks. Behoefte aan een goede nachtrust hadden we wel en die kregen we daar dus bedankt David!

Daarna stond er een toeristische trekpleister op het programma bij het eiland Big Major Cay waar we wat graag deel van uit wilden maken. Big Major Cay staat bekend om zijn zwemmende varkens. Toen we met de dinghy de hoek om kwamen, kwamen er al twee op het motorgeluid afgezwommen. Toen ze in de gaten hadden dat we geen etensresten bij ons hadden, verloren ze direct interesse en zwommen naar een volgende boot.

De theorieën over hoe de varkens daar terecht zijn gekomen lopen uiteen van het overleven van een schipbreuk tot het vanwege stank verbannen zijn van het naburige eiland. Feit is dat het een toeristische trekpleister is en dat de varkens niks tekort komen daar.

 

De volgende spot was Thunderball Grotto, een grottenstelsel waar voor de gelijknamige James Bond film opnames zijn gemaakt. We hadden het geluk precies tussen twee toeristenboten in aan te komen en waren daardoor helemaal alleen. Wat een spectaculaire plek om te snorkelen met ontelbaar veel vissen in een door openingen in het ‘plafond’ door zonlicht verlichtte grot. Wauw! Deze fantastische dag sloten we af met een afscheidsdrankje met Michael en Julia bij de bekende maar wat ons betreft overschatte Staniel Cay Yacht Club.

Met zoveel eilanden en zoveel plekken die de moeite van het bezoeken waard zijn, is het soms moeilijk kiezen. Shroud Cay was als volgende aan de beurt met zijn ‘Sanctuary Creek’. Dit is een kristalhelder riviertje dat door de mangrovebossen slingert en een broedplaats is voor schildpadden, verpleegsterhaaien, kreeften, etc. Met de dinghy voeren we deze rivier op en vergaapten ons aan het blauwe kleurenpallet.

Omdat er weer een lagedrukgebied naar ons onderweg was, zetten we koers naar de beschutte baai van Highborne Cay. Onderweg daarnaartoe maakten we een tussenstop op Norman’s Cay om te snorkelen naar het beroemde vliegtuigwrak van Pablo Escobar. Op het moment dat wij er waren stond er een stevige stroming waardoor we even flink moesten ploeteren om bij het wrak te komen maar het was de moeite meer dan waard!

Na drie volle dagen met heel veel regen, harde wind en hoge golven aan boord te zijn gebleven, haalden we het anker uit het zand bij Highborne Cay en zetten koers naar hoofdstad Nassau op New Providence Island.

Grappig weetje is dat de hoofdstad is vernoemd naar de Nederlandse stadhouder en Britse koning Willen III van Oranje-Nassau. Nassau dus. Uitgegroeid van een historisch piratennest tot een hypermoderne, tropische metropool. Hier meren tot wel 6 megacruiseschepen tegelijkertijd aan dus supertoeristisch is het wel. Ik (Marleen) ben hier in 2004 zelf tijdens een cruise aangemeerd dus een klein aantal herkenningspunten waren er nog.

De belangrijkste daarvan was Paradise Island. In 2004 werd ik daar met een busje gedropt, nu gingen we er met onze eigen dinghy naartoe. Paradise Island,  een luxe eiland van 3km2 met als grootste blikvanger het Atlantis hotel. Wat ons betreft een soort Disneyland voor volwassenen maar als je er bent, moet je het gezien hebben.

Na ons een paar uur te hebben vergaapt aan de pracht en praal van Paradise Island vonden we het welletjes en keerden terug naar Alani. We hoorden muziek en een blik door de verrekijker leerde ons dat er aan wal een soort van festival aan de gang was. Dit was meer ons ding dus hup, de dinghy in.

Onderweg er naartoe stuitten we op een bont beschilderde vissersboot met pech. De drie opvarenden vertelden ons dat hun motor er mee was opgehouden en of we hen naar de kant konden slepen. Een van hen stapte bij ons in de dinghy om zelf het spierballenwerk op zich te nemen. “Geef me er eens een”, riep hij naar zijn maten. Uit een grote koelbox kwam een kreeft die in onze dinghy belandde. “Nee, een grotere!” zei onze passagier. En zo werden we met twee kreeften beloond voor onze sleepdienst. Prima ruil!

Na de kreeften in de koelkast te hebben gelegd (die stonden op het menu voor de volgende dag), gingen we weer op pad. Het festival bleek het BeerFest, voornamelijk bezocht door lokalen door wie we met open armen welkom werden geheten. Heel leuke gesprekken hadden we daar onder het genot van een biertje. Nou ja, wij dronken bier op dit BeerFest en bijna alle anderen dronken sterke drank die per fles over de toonbank ging.

 

Na bijna drie weken Bahama’s, waarvan vier dagen Nassau, haalden we het anker op om via het eiland Andros dwars over Bahama Bank koers te zetten naar Miami.

USA here we come!