Welcome to Miami, bienvenidos a Miami!

April 2026

Tijdens de tocht over de Bahama Banks videobelden we met Willem in Venlo toen “rrrrrrrrr” de vislijn afliep! En zo kreeg Willem een live verslag van het vangen van eindelijk een andere vis dan barracuda. Een mooie en naar later bleek heerlijke mutton snapper!

Iedereen heeft wel eens over de golfstroom gehoord. Al dan niet door de tekenfilm Finding Nemo waarin Nemo en zijn vrienden zich door de warme, krachtige zeestroom laten meevoeren.

Het stuk golfstroom dat wij over moesten steken om van Andros op de Bahama’s naar Miami te komen, is gemiddeld 80 kilometer breed en stroomt daar met ongeveer 2,5 knopen snelheid door de Straat van Florida. Dat betekende dat we flink zuidelijk van Miami moesten koersen om er aan de overkant niet ten noorden van uit te komen. In het midden van de golfstroom is de stroming het sterkst en werden we flink weggezet. Toen de stroming weer wat minder werd, konden we weer wat noordelijker koersen en was het heerlijk zeilen.

Ondertussen tekende de skyline van Miami zich steeds duidelijker af, te gek! Als ankerplek voor de eerste dagen hadden we No Name Bay op Key Biscayne uitgezocht en van daaruit gingen we met een Uber naar douane en immigratie bij de cruiseterminal om in te klaren.

Omdat we met boot en al de Verenigde Staten bezoeken, is het online Esta visum niet voldoende. Om deze reden hadden we in 2023 al een B1/B2 visum aangevraagd en gekregen. Dit visum is 10 jaar geldig en hiermee mogen we per keer (zo vaak we willen) maximaal 6 maanden in de VS verblijven. We hebben het visum al eens eerder nodig gehad, zie blog ‘Omweg via Puerto Rico’.

Het inklaren was gelukkig snel gepiept. Alle vingerafdrukken werden genomen, een irisscan gemaakt, een cruising-license toegekend en via de douane-app kregen we een melding dat we waren goedgekeurd. Welcome to America!

De volgende ochtend maakten we schoon schip toen er een helikopter aangevlogen kwam en boven de baai bleef cirkelen. We hoorden ook een steeds dichterbij komende sirene die van een coastguard boot bleek te komen. Met gillende sirenes en zwaailichten kwam deze boot met flinke hekgolven de kleine baai binnen gescheurd. Gelukkig dat wij op anker lagen want de boten die aan de betonnen kade lagen, zwiepten door de golven alle kanten op met paniekerige mensen die ze tegen schade probeerden te verhoeden. Bleek dat er bij een barretje een man onwel was geworden. Fijn dat de hulpdiensten alles in het werk stellen om te helpen maar toch…

Key Biscayne is een barriere-eiland dat bij Miami hoort en is een van de rijkste gemeenten van de Verenigde Staten. De huizenprijzen beginnen zo’n beetje bij 1,5 miljoen dollar dus we keken onze ogen uit. We wandelden naar de beroemde vuurtoren en vergaapten ons aan de weelde in het centrum. Zelfs de middenbermen van de wegen zagen er prachtig uit met gerbera’s in alle kleuren van de regenboog.

Met een Uber bezochten we Little Havana, de Cubaanse wijk van Miami. Ja, Cuba zelf staat nog steeds heel hoog op onze wensenlijst maar het voelt niet okay om het eiland als toerist in de huidige toestand te bezoeken. In Little Havana slenterden we over Callo Ocho, de toeristische maar gezellige hoofdstraat van de wijk. We bezochten sigarenwinkels, het dominoplein en streken neer op een terrasje voor een Cuba Libre.

Op 1 april ankerden Perjan en Micheline hun Comi Di naast onze Alani. Zij hadden wat langer op een goed weervenster moeten wachten om van een noordelijker eiland op de Bahama’s naar Miami te komen maar waren nu toch op tijd voor de ijshockeywedstrijd waar we kaartjes voor hadden.

Deze eerste avond kletsten we bij en wachtten we op de lancering van Artemis II. We hadden goede hoop dat we dit vanaf onze positie konden zien maar helaas, geen raket te bekennen. Gelukkig aan gezelligheid geen gebrek.

De volgende ochtend moesten we onze boten verplaatsen. De baai waarin we lagen was via de weg alleen via een parkingang te bereiken en deze ingang zou om 22.00 uur sluiten. Omdat we pas tegen middernacht verwachtten terug te zijn van de ijshockeywedstrijd, zou er geen mogelijkheid meer zijn om de dinghy en dus onze boot te bereiken. Verplaatsen dus.

De uitgekozen baai bleek voor Alani niet geschikt. Als we wilden ankeren, moest dat vanwege diepte zo ver van de kant dat Alani helemaal alleen zou komen te liggen en dat gaf ons geen goed gevoel. We vonden uiteindelijk voor beide boten een plekje bij Virginia Key. Miami staat onder zeilers bekend als cruisers-onvriendelijk want plaatsen om de dinghy achter te laten zijn er niet of nauwelijks. Onderweg hadden we nog telefonisch navraag gedaan waar we in de buurt onze dinghy aan een steigertje konden binden. Dat kon wel maar dat zou $ 240 kosten. Per dag. Bedankt voor de info, we zoeken even verder. Uiteindelijk hebben we met z’n vieren in de dinghy van Perjan en Micheline een rondje gevaren en een mooie boom uitgezocht waar de ketting aan vast kon, ook goed.

We hadden nog tijd genoeg voordat de ijshockeywedstrijd zou beginnen dus namen we een Uber naar de wijk Wynwood. Wynwood was ooit een vervallen industrieterrein maar inmiddels omgetoverd tot een te gekke, hippe kunstwijk. Overal kunstgalerijen, muurschilderingen, eettentjes, barretjes, fantastisch!

Aan het einde van de middag namen we een Uber naar de ‘Amerant Bank Arena’ waar de ijshockeywedstrijd tussen de Florida Panthers en Boston Bruins zou worden gespeeld. Wat een happening was dat! Wij nuchtere Nederlanders juichten met alles mee, het eren van de veteranen (ongelofelijk maar goed hoe veel aandacht er in Amerika aan wordt geschonken), de cheerleaders in de veegpauzes en natuurlijk de doelpunten. Het werd 2-1 voor de Florida Panthers dus het dak ging er af.

Na de volgende ochtend de dinghy weer aan de boom te hebben geknoopt, gingen we op pad naar Miami Beach. We begonnen bij Ocean Drive waar ‘s werelds grootste verzameling kleurrijke art deco gebouwen de boulevard siert.

Via het strand wandelden we verder naar het indrukwekkende Holocaust Memorial. Zuid Florida, en met name Miami Beach, had in de jaren 90 een van de grootste populaties Holocaustoverlevenden in Amerika. De gedenkplek is in 1984 gecreëerd om deze overlevenden en hun families een tastbare plek te geven om te gedenken. We waren er stil van.

Miami, wat een te gekke stad! We zijn er allebei lang geleden al geweest maar deze nieuwe herinnering is zoveel beter. De stad is nu veel schoner en vooral groener. Het lijkt alsof iedere beschikbare meter een plant of boom heeft gekregen. Overal zijn prachtig aangelegde parken te vinden. En dan de architectuur! Iedere naar inspiratie snakkende ontwerper kan hier zijn hart ophalen.

Maar de rest van de oostkust lonkte ook dus was het alweer tijd om afscheid te nemen van Perjan en Micheline en zetten we koers naar het noorden.