Stuurloos op de Caribische Zee

November 2025

Vanuit Bonaire vertrokken we naar Sint Maarten om daar de laatste grote klus voor dit jaar uit te laten voeren: het vervangen van de rest van de verstaging. Een jaar eerder hadden we de beschadigde delen laten vervangen (zie blog ‘acht maanden bekend terrein’) en nu was de rest aan de beurt volgens het 10-15 jaar vervangingsschema.

Aan de wind zeilend* met onze spiksplinternieuwe zeilen, zetten we koers richting Sint Maarten**. Op het filmpje is een zwerm flamingo’s te zien.
* We kunnen niet tegen de wind in zeilen. ‘Aan de wind’ is als de wind schuin van voren komt
** Op de Caribische Zee staat een krachtige oceaanstroom die meestal van het zuidoosten naar het noordoosten stroomt

Op de tweede dag ging het mis. Onze stuurautomaat weigerde opeens dienst. Gelukkig hebben we er twee dus schakelden we over naar de andere stuurautomaat. Echter, na een tijdje stopte die er ook mee. Staande achter het stuurwiel bleek het roer helemaal nergens op te reageren. We konden het stuurwiel helemaal van stuurboord naar bakboord en terug draaien terwijl er niks gebeurde; geen weerstand, geen koerswijziging, niks.

Omdat het stuursysteem tot en met het kwadrant met het stuurwiel meedraaide, konden we al snel maar één conclusie trekken…de roeras was gebroken. Omdat Alani een skeg heeft, kon de tweede mogelijkheid -dat we het roerblad verloren waren- worden uitgesloten. Met nog 300 zeemijl (555 kilometer) te gaan een allesbehalve ideale situatie.

Gelukkig zit het in de aard van ons beider beestje om direct de knop om te zetten en in de regelmodus te schieten. Te beginnen bij het trimmen van de zeilen zodat de boot in ieder geval in de goede richting zou blijven varen. Dat lukte wonderwel en aan de wind zeilend hoopten we nog steeds Sint Maarten te kunnen bereiken. Teruggaan was geen optie met de kans in Venezuela uit te komen maar vóór ons lagen er uitwijkmogelijkheden genoeg.

Omdat er totaal geen paniek of bezorgdheid aan boord heerste, besloten we het thuisfront daar ook niet mee te bestoken. Op hun vraag hoe het ging konden we naar eerlijkheid antwoorden dat het met ons goed ging en dat we aan de wind zeilden met nog zo-en-zoveel mijl te gaan. Dat we niet meer konden sturen vertelden we er niet bij. Wél vonden we het belangrijk dat íemand wist wat er aan de hand was en waar we waren. We belden zeilvrienden Kim en Vincent die al op Sint Maarten waren en vervolgens stuurden we hen iedere zes uur een korte update en onze positie.

De tweede dag kwam toevallig Nederlands marineschip de Pelikaan op korte afstand voorbij (zie blog ‘Nog meer Caribische eilanden hoppen’ en ‘Acht maanden bekend terrein’). Zij hebben de kustwacht op Sint Maarten ingelicht waarmee we van vanaf dat moment via WhatsApp contact hadden. Omdat we uiteindelijk ergens naar binnen gesleept zouden moeten worden, was het fijn dat zij alvast op de hoogte waren. Allemaal prima geregeld dus.

Het enige dat ons letterlijk dwars zat, was de oostelijke stroming. We werden te ver west gezet en wat we ook probeerden, overstag gaan lukte met geen mogelijkheid.

Op de derde dag werd duidelijk dat Sint Maarten niet meer binnen ons bereik lag. De kustwacht op Sint Maarten gaf onze gegevens door aan de Amerikaanse kustwacht die de verdere coördinatie op zich nam. Het Amerikaanse Maagdeneiland Saint Croix lag wél binnen ons bereik en daar was een haven met een kraan waar Alani uit het water gehaald kon worden.

De kustwacht bracht ons in verbinding met de sleepdienst op Saint Croix en hen lieten we weten nog veel dichterbij te kunnen komen. Toen we nog 10 mijl (18,5 kilometer) uit de kust waren kwam de sleepboot al langszij. Ze hadden nog een andere klus te doen (het beveiligen van een Amerikaans marineschip) dus ze wilden wat tijd winnen. Eén sleeplijn naar de stuurboord kikker en hop, daar gingen we. We werden met een snelheid van 7 à 7,5 knopen (sneller dan onze kruissnelheid) als een mes door boter door de golven getrokken, ongelofelijk!

Het was zo’n soepele rit dat we tijdens de sleep onder het genot van een kop koffie rustig met het thuisfront konden facetimen om hen het hele verhaal te vertellen.

Na een tocht van 1,5 uur hielp de sleepdienst ons ankeren in de baai van Frederiksted, Saint Croix, pal naast een Amerikaans oorlogschip dat zich opmaakte voor de strijd in Venezuela. De volgende ochtend zou de sleepdienst terugkomen voor het tweede deel van de sleep. Het ankerbiertje in Frederiksted smaakte heerlijk!

Die nacht deden we geen oog dicht door het roerblad dat vrolijk tegen de romp klapperde, ons er van verzekerend dat we het niet verloren waren.

Om 8.00 uur kwam de sleepdienst terug, knoopten we de sleeplijn weer vast en werden we met dezelfde elegantie met 7 knopen snelheid door de golven getrokken. Het was zelfs zo rustig bij ons aan boord dat we een hengel uitgooiden en een barracuda vingen! Jammer genoeg zijn deze vaak vergiftigd (ciguatera) en gooiden we hem dus weer terug.

Na een sleep van drie uur werden we die zondag keurig naast de kraan in Christiansted geparkeerd.

Maandagochtend bleek het spannend of de kraan de kiel van Alani over het muurtje heen zou kunnen tillen. Wat volgde waren overleggen met de werf en de verzekering en het bedenken van scenario’s. De boot gedeeltelijk uit het water halen en dan de as lassen? De boot naar Sint Maarten slepen?

Het was al snel duidelijk dat er die dag én de volgende dag (Veteran’s Day, een vrije dag) niks ging gebeuren dus gingen we inklaren op het vliegveld en het leuke centrumpje van Christiansted verkennen. Overigens verwijzen de namen Frederiksted en Christiansted naar de Deense geschiedenis van het eiland, op veel plaatsen in de bouwstijl terug te zien.

Woensdag namen we het heft in eigen hand en stelden de verzekering voor om op Saint Croix een noodreparatie te laten uitvoeren en vervolgens het komende weekend met nul wind en golven zelfstandig naar Sint Maarten te motoren om daar de ‘echte’ reparatie uit te laten voeren. Ze gingen akkoord en Alani hing binnen een mum van tijd in de kraan, bleek nét over het muurtje te kunnen maar moest wel in de kraan blijven hangen.

De lokale glasvezelspecialist Oliver haalde een stuk uit het roerblad en kwam al snel bij het euvel uit. De as was binnenin het roerblad compleet doormidden gebroken. Met de wijsheid van nu zijn er meerdere oorzaken op te noemen, met slechte constructie als hoofdoorzaak. Het roerblad was hol en fungeerde daardoor als zoutwaterreservoir, er zat een soort rvs koker om de rvs as wat een zwakke plek garandeerde, galvanische corrosie, de as was niet geaard, enzovoort, enzovoort.

De volgende ochtend werd het roer opgehaald door een lasbedrijf dat het dezelfde middag weer terugbracht met een ‘nieuwe’ lasnaad. Het was hen gelukt er een stevig geheel van te maken.

Het roer werd terug geplaatst en Oliver werkte tot 23.30 uur door om het roerblad weer in elkaar te puzzelen en van een verse laag glasvezel te voorzien. Zo fijn om te zien dat iedereen alles in het werk stelde om Alani vaarklaar te krijgen voor het windstille weekend!

Vrijdagochtend stond in het teken van glasvezel schuren, glad maken en laten drogen. Alani heeft op Saint Croix maar 48 uur op de kant gestaan en werd vrijdagmiddag al weer te water gelaten, klaar voor de tocht naar Sint Maarten.

Op zaterdag gooiden we om 12.00 uur de trossen los. Rustig brommende motor, een spiegelgladde zee, windstil, op naar Sint Maarten!